Η ΕΥΡΟΠΑ‘Ι‘ΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ

Αναλυτική ευρωπαϊκή πορεία

Η Ομόνοια συμμετέχει στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου από την περίοδο 1965-66. Είναι η κυπριακή ομάδα με τις περισσότερες συμμετοχές στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Μάλιστα, έχει δημιουργήσει ρεκόρ συνεχόμενων συμμετοχών (17) για κυπριακή ομάδα (1975-76 έως το 1991-92).^[1] Ωστόσο, αποτελεί τη μόνη από τις «μεγάλες» ομάδες της Κύπρου που δεν έχει προκριθεί σε όμιλο ευρωπαϊκής διοργάνωσης.^[2]
Συμμετείχε για πρώτη φορά στο Κύπελλο Κυπελλούχων 1965-66, αντιμετωπίζοντας τον Ολυμπιακός Πειραιώς, από τον οποίο αποκλείστηκε.^[3][4][5] Η πρώτη πρόκριση ήλθε στο Κύπελλο Πρωταθλητριών 1972-73, όπου απέκλεισε την ιρλανδική Γουότερφορντ Γιουνάιτεντ.^[6][7][8] Την περίοδο 1974-75, έχοντας αποκτήσει δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Πρωταθλητριών 1974-75 αποσύρθηκε λόγω της Τουρκικής εισβολής στην Κύπρο.^[9][10][11]
Τη δεκαετία του 1970 κατάφερε να εξασφαλίσει ακόμη μια πρόκριση, επί της ΦΑ Ρεντ Μπόις Ντίφερντανζ στο Κύπελλο Πρωταθλητριών 1979-80.^[12][13][14] Στον επόμενο γύρο αντιμετώπισε τον πανίσχυρο την τότε επόχή ΑΦΚ Άγιαξ. Στον πρώτο αγώνα, στην Ολλανδία, η Ομόνοια ηττήθηκε με 10-0.^[14][15] Ωστόσο, στον επαναληπτικό στο Μακάρειο Στάδιο η Ομόνοια κέρδισε τον Άγιαξ με 4-0, προκαλώντας διθυραμβικά σχόλια από τα ευρωπαϊκά μέσα μαζικής ενημέρωσης.^[14][16] Τη δεκαετία του 1980 η Ομόνοια εξασφάλισε ακόμη δύο προκρίσεις. Στο Κύπελλο Πρωταθλητριών 1985-86 απέκλεισε τη μαλτέζικη Ράμπατ Άγιαξ ΦΚ^[17][18][19] και στο Κύπελλο Πρωταθλητριών 1987-88 την ιρλανδική Σάμροκ Ρόβερς.^[20][21][22]
Από τη δεκαετία του 1990 η Ομόνοια, όπως και οι υπόλοιπες κυπριακές ομάδες, εξασφάλιζε αρκετές προκρίσεις. Ωστόσο, δεν μπορούσε να αποκλείσει περισσότερους από ένα αντιπάλους ανά περίοδο. Αυτό σταμάτησε την περίοδο 2008-09, συμμετέχοντας στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2008-2009. Αφού απέκλεισε στον πρώτο προκριματικό την ΦΚ Μιλάνο Κουμανόβο, κατάφερε να αποκλείσει στο δεύτερο προκριματικό την ΑΕΚ Αθηνών, την οποία κέρδισε με 1-0 εκτός έδρας. Στον επόμενο γύρο αντιμετώπισε την Μάντσεστερ Σίτι από την οποία αποκλείστηκε με δύο ήττες με στενό σκορ (1-2).^[23]
Συμμετέχοντας στα πλέι-οφ του Γιουρόπα Λιγκ 2010–11, βρέθηκε πολύ κοντά στην είσοδο της στους ομίλους της διοργάνωσης. Παρόλο που είχε ηττηθεί με 0-1 στην έδρα της από την Μεταλίστ Χάρκιβ, στον επαναληπτικό προηγήθηκε με 2-0. Ωστόσο, ισοφαρίστηκε σε 2-2 και αποκλείστηκε. Την επόμενη περίοδο συμμετείχε και πάλι στα πλέι-οφ του Γιουρόπα Λιγκ 2011–12 και βρέθηκε και πάλι πολύ κοντά στην είσοδο της στους ομίλους. Αντιμετώπισε την ΦΚ Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ την οποία κέρδισε εντός έδρας με 2-1. Στον επαναληπτικό έχασε με 1-0 και αποκλείστηκε λόγω του εκτός έδρας τέρματος.^[24]
Πολύ κοντά στην είσοδο σε ομίλους ευρωπαϊκής διοργάνωσης έφτασε και την περίοδο 2014-15 συμμετέχοντας στο Γιουρόπα Λιγκ 2014-15. Αφότου απέκλεισε για δεύτερη φορά στην ιστορία της δύο αντιπάλους, στα πλέι-οφ της διοργάνωσης αντιμετώπισε την ΦΚ Ντιναμό Μόσχας. Στον πρώτο αγώνα οι δύο ομάδες έφεραν ισοπαλία 2-2. Στον επαναληπτικό το αποτέλεσμα ήταν 1-1 μέχρι και τα τελευταία λεπτά, σκορ που εξασφάλιζε την πρόκριση στην Ομόνοια. Ωστόσο, η ρωσική ομάδα ισοφάρισε στις καθυστερήσεις και εξασφάλισε την πρόκριση.Σημαντικο ρολο επαιξε ο διαιτιτης του παιχνιδου ο κυριος Tundor o oποιος ακηροσε 2 καθαρα τερματα του τριφιλιου και επισεις στο τελευτεο λεπτο των καθιστερισεων μετρισε τερμα των φιλοξενουμενων οπου δεν επρεπε να μετρισι λογο φαουλ επανο στον τερματοφιλακα των πρασινων.  

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ "ΤΡΙΦΥΛΛΙΟΥ"

Ιστορία

Αθλητικός Σύλλογος ΟΜΟΝΟΙΑ Λευκωσίας Η ΛΑΜΠΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ "ΤΡΙΦΥΛΛΙΟΥ" ΙΟΥΝΙΟΣ 1948: Ένα λαμπρό ορόσημο στην ιστορία του Κυπριακού ποδοσφαίρου και του αθλητισμού γενικότερα. Είναι η εποχή που μερικοί ποδοσφαιριστές που αγωνίζονταν στο ΑΠΟΕΛ δεν ανέχθηκαν τον εξευτελισμό και προχώρησαν με μερικούς άλλους δημοκρατικούς ανθρώπους στην ίδρυση της ΟΜΟΝΟΙΑΣ. Ολόκληρο το 1948 ήταν το έτος αθλητικών ανακατατάξεων στην Κύπρο. Ήταν η χρονιά που η ίδρυση νέων σωματείων έγινε κάτι περισσότερο από αναγκαία. Την εποχή εκείνη η Ελλάδα ζούσε το δράμα του εμφύλιου πολέμου και τα πολιτικά πάθη βρισκόντουσαν σε έξαρση. Δυστυχώς η κατάσταση μεταφέρθηκε και στην Κύπρο και διείσδυσε τόσο στην πολιτική ζωή του τόπου, όσο και στον αθλητισμό, κατά τρόπο μάλιστα παράδοξο και αψυχολόγητο. Η πολιτικοποίηση του αθλητισμού απο τους «αθλητικούς εκείνους παράγοντες» οι περισσότεροι των οποίων ασχολούνταν με την πολιτική «!», είχε σαν στόχο την υποταγή των προοδευτικών αθλητών, με την καταπάτηση της αξιοπρέπειας τους, η ακόμη και την εκδίωξη τους από τα διάφορα σωματεία. Ζήτησαν από τους αθλούμενους αυτοί οι... «αθλητικοί παράγοντες» να υπογράψουν δηλώσεις αποκήρυξης των αρχών τους, εγκατάλειψης της δημοκρατικής ιδεολογίας τους και πλήρους υποταγής. Ο εκβιασμός τους φανερός. Η αθλητική ιδέα επλήττετο καίρια και ανεπανόρθωτα. Αυτοί που ασχολούνταν με τον αθλητισμό για δικούς τους σκοπούς, παρέσυραν και τους άλλους που ουσιαστικά δεν ήθελαν την πολιτικοποίηση του αθλητισμού, σε μια προσπάθεια κακοποίησης και καταστροφής των αθλητικών αξιών. Η προσπάθεια τους όμως απέτυχε παταγωδώς. Οι περισσότεροι από τους προοδευτικούς αθλητές και ποδοσφαιριστές δεν υπόκυψαν στον εκβιασμό. Με περηφάνια, θάρρος και γενναιότητα δεν υπόγραψαν τις «δηλώσεις», με αποτέλεσμα να εκδιωχθούν και να αποχωρήσουν από τα σωματεία. Μέσα από αυτές τις συνθήκες δημιουργήθηκε η ανάγκη για ίδρυση νέων σωματείων, τα οποία θα εξασφάλιζαν στους αθλητές τους καθαρά αθλητικές συνθήκες άθλησης. Έτσι βλέπουμε τον Φεβρουάριο του 1948 να ιδρύεται η Νέα Σαλαμίνα, τον Απρίλιο η Αλκή, τον Μάϊο ο Ορφέας και τον Ιούνιο η ΟΜΟΝΟΙΑ. Ο κόσμος έτρεξε κατά χιλιάδες να εγγραφεί στο νέο σωματείο της Λευκωσίας. Η ανταπόκριση ήταν πραγματικά απίστευτη.  Τα πιο πάνω σωματεία, μαζί με τον ΑΜΟΛ Λεμεσού και τον Νέο Αστέρα Μόρφου ιδρύουν την ΚΕΠΟ και διοργανώνουν για μία πενταετία ανεξάρτητο πρωτάθλημα. Η ΟΜΟΝΟΙΑ κυριαρχεί στην πενταετία αυτή, με 4 πρωταθλήματα και 5 κύπελλα. Στους αγώνες, οι φίλοι της ΟΜΟΝΟΙΑΣ προσέρχονται κατά χιλιάδες. Παρόλο που μπορούσαν να δουν τον αγώνα δωρεάν, έδιναν τον οβολό τους σε κάθε αγώνα για να στηρίξουν την ΟΜΟΝΟΙΑ.  Ο ΠΡΩΤΟΣ ΑΓΩΝΑΣ Η ΟΜΟΝΟΙΑ έδωσε το πρώτοεπίσημο αγώνα της στις 31 Οκτωβρίου 1948, με αντίπαλο τον ΑΜΟΛ Λεμεσού, τονοποίο κέρδισε με 5-1. Στη φωτογραφία οι παίκτες της ΟΜΟΝΟΙΑΣ εμφανίζονται όρθιοι. Οι ποδοσφαιριστές που αγωνίστηκαν την ιστορική αυτή μέραήταν:  Παναγιώτης Ταλιάνος, ΑνδρέαςΚαρυόλου, Χαμπής Φιλίππου, Αγησίλαος Τσιαλής, Τικράν Μισιριάν, ΓωγάκηςΚαραγιάννης, Κιλίς Μπετικιάν, Χατζάκ Μπαλατονί, Τάκης Σκαλιώτης, ΡομπέρΚονστανιάν, Κώστας Λυμπουρής.  Η ΟΜΟΝΟΙΑ στην ΚΟΠ Στα 1953, λαμβάνεται η απόφαση για την ενοποίηση του Κυπριακού ποδοσφαίρου. Η ΟΜΟΝΟΙΑ μαζί με τα άλλα σωματεία της ΚΕΠΟ, εγγράφονται στη ΚΟΠ και το «τριφύλλι» αγωνίζεται στη 1η κατηγορία. Τα πρώτα χρόνια ήταν χρόνια προσαρμογής, με την ΟΜΟΝΟΙΑ να επιτυγχάνει αρχικά τη σταθεροποίηση της στη κατηγορία και προς το τέλος της δεκαετίας να δείχνει έτοιμη να πρωταγωνιστήσει. 1961: TΟ ΠΡΩΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ Οι συνθήκες είχαν ωριμάσει για την κατάκτηση του 1ου πρωταθλήματος. Το 1959-60, η ισχυρότατη ΟΜΟΝΟΙΑ έχασε άδικα το τίτλο στα χαρτιά. Ο Βούλγαρος Νάσκο Τσακμάκοφ , πήρε τη σκυτάλη και ισχυροποίησε ακόμη περισσότερο την ομάδα. Την περίοδο 60-61, το «τριφύλλι» ήταν κυριολεκτικά ασταμάτητο. Είναι χαρακτηριστικό ότι κατέκτησε το πρωτάθλημα 3 αγωνιστικές πριν το τέλος, ενώ τερμάτισε 1ο με 9 βαθμούς διαφορά.  Οι πανηγυρισμοί που ακολούθησαν ήταν μεγαλειώδεις, σε κάθε περιοχή της Κύπρου. Αυτός ο τίτλος ήταν και το εφαλτήριο για την σταδιακή κυριαρχία της ΟΜΟΝΟΙΑΣ στο Κυπριακό ποδόσφαιρο. Στα 1965, η ΟΜΟΝΟΙΑ κατακτά το πρώτο κύπελλο και ένα χρόνο μετά το 2ο της πρωτάθλημα. ΧΡΥΣΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ Νο1 Η ΟΜΟΝΟΙΑ μπήκε στη δεκαετία του 70, ως εξέχουσα πλέον δύναμη στο χώρο του ποδοσφαίρου μας και έδειχνε έτοιμη να μεγαλουργήσει. Όπως και έγινε. Τη περίοδο 1971-1972, η ομάδα μας κατακτά μετά από σκληρή μάχη με την ΕΠΑ, το 3ο της πρωτάθλημα. Στις 18 Ιουνίου του 1972, καταγράφηκε μία άλλη ιστορική στιγμή. Στο ΓΣΠ, η ΟΜΟΝΟΙΑ κέρδισε στον τελικό κυπέλλου τον Πεζοπορικό με 3-1 και κατέκτησε το πρώτο της νταμπλ. Ήταν μία αφετηρία ανεπανάληπτων θριάμβων που ακολούθησαν. Μέχρι και το τέλος της δεκαετίας η ΟΜΟΝΟΙΑ κυριάρχησε απόλυτα στο Κυπριακό ποδόσφαιρο κατακτώντας το νταμπλ το 1974 και κάνοντας ρεκόρ κατάκτησης συνεχών πρωταθλημάτων (1974, 1975, 1976, 1977, 1978, 1979). Το προσωνύμιο «Βασίλισσα» της ανήκε δικαιωματικά. ΧΡΥΣΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ Νο2 Η δεκαετία του 80 ξεκίνησε με οδυνηρό τρόπο. Η ΟΜΟΝΟΙΑ έχασε το πρωτάθλημα του 80, με ένα γκολ διαφορά (ένα γκολ που κατακυρώθηκε στα χαρτιά) στη τελευταία αγωνιστική. Όσοι πίστεψαν ότι αυτό θα έβαζε τέλος στην κυριαρχία της ΟΜΟΝΟΙΑΣ, διαψεύστηκαν πανηγυρικά.  Το «τριφύλλι» για ορεκτικό πήρε το κύπελλο του 80 και ακολούθησε ένας καταιγισμός τροπαίων: Πέντε συνεχόμενα πρωταθλήματα (1981,1982, 1983, 1984, 1985), συνδυασμένα με 3 νταμπλ (1981,1982, 1983), άλλα 2 πρωταθλήματα το 1987, 1989 και το κύπελλο του 1988. 1990-1999  Στην επόμενη δεκαετία ήρθε φυσιολογικά και η σχετική πτώση. Αν και η ΟΜΟΝΟΙΑ μπήκε στα 90 με πολύ καλές προοπτικές (κύπελλο 1991, πρωτάθλημα 1993, κύπελλο 1994), η συνέχεια ήταν ανεπιτυχής. Παρά τις εξαιρετικές πορείες στις περιόδους 95, 98, 99, η ομάδα μας έχασε το πρωτάθλημα στις λεπτομέρειες.  2000-2010 Παρόμοια η πορεία και στην επόμενη δεκαετία. Μετά από 6 χρόνια η ΟΜΟΝΟΙΑ βάσει τέλος στην ανομβρία τίτλων και κατακτά το κύπελλο του 2000.Ακολουθούν 2 τίτλοι πρωταθλήματος (2001, 2003), όμως οι επιτυχίες δεν έχουν συνέχεια. Η κατάκτηση του κυπέλλου στα 2005, αποτέλεσε όαση σε μία επταετή ξηρασία. Τελικά, το 2010, έρχεται η επιστροφή στη κορυφή με την κατάκτηση του 20ου πρωταθλήματος . Την αμέσως επόμενη περίοδο, η ΟΜΟΝΟΙΑ κατακτά το 13ο κύπελλο. Η ΠΛΟΥΣΙΟΤΕΡΗ ΤΡΟΠΑΙΟΘΗΚΗ Στα 63 χρόνια ιστορίας της, η ΟΜΟΝΟΙΑ έχει κατακτήσει συνολικά 60 τρόπαια. Τα πρώτα κατακτήθηκαν στο ανεξάρτητο πρωτάθλημα της ΚΕΠΟ (4 πρωταθλήματα, 5 κύπελλα). Μετά την ενοποίηση του ποδοσφαίρου και την συμμετοχή μας στα πρωταθλήματα της ΚΟΠ, η ΟΜΟΝΟΙΑ αναδείχθηκε πρωταθλήτρια 20 φορές, κατέκτησε 14 κύπελλα και σήκωσε την ασπίδα (σούπερ καπ) της ΚΟΠ 16 φορές.  Αναλυτικά οι τίτλοι: ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ ΚΥΠΡΟΥ (20 ΦΟΡΕΣ): 1960-1961, 1965-1966, 1971-72, 1973-1974, 1974-1975, 1975-1976, 1977-1978, 1978-1979, 1980-1981, 1981-1982, 1982-1983, 1983-1984, 1984-1985, 1986-1987, 1988-1989, 1992-1993, 2000-2001, 2002-2003, 2009-2010. ΚΥΠΕΛΛΟΥΧΟΣ ΚΥΠΡΟΥ (14 ΦΟΡΕΣ): 1964-1965, 1971-1972, 1973-1974, 1979-1980, 1980-1981, 1981-1982, 1982-1983, 1987-1988, 1990-1991, 1993-1994, 1999-2000, 2004-2005, 2010-11, 2011-12. Οι τελικοί κυπέλλου: 1965: ΟΜΟΝΟΙΑ-Απόλλων 5-1 1972: ΟΜΟΝΟΙΑ-Πεζοπορικός 3-1 1974: ΟΜΟΝΟΙΑ-ΕΝΠ 2-0 1980: ΟΜΟΝΟΙΑ-Αλκή 3-1 1981: ΟΜΟΝΟΙΑ-ΕΝΠ 1-1, 3-0 (επαν.) 1982: ΟΜΟΝΟΙΑ-Απόλλων 2-2, 4-1 (επαν.) 1983: ΟΜΟΝΟΙΑ-ΕΝΠ 2-1 1988: ΟΜΟΝΟΙΑ-ΑΕΛ 2-1 1991: ΟΜΟΝΟΙΑ-Ολυμπιακός 1-0 1994: ΟΜΟΝΟΙΑ-Ανόρθωση 1-0 2000: ΟΜΟΝΟΙΑ-ΑΠΟΕΛ 4-2 2005: ΟΜΟΝΟΙΑ-Διγενής 2-0 2011: ΟΜΟΝΟΙΑ-Απόλλων 1-1 (4-3 πεν.) 2012: ΟΜΟΝΟΙΑ-ΑΕΛ 1-0      ΑΣΠΙΔΑ ΚΟΠ (16 ΦΟΡΕΣ) : 1966, 1979, 1981, 1982, 1983, 1987, 1988, 1989, 1991, 1994, 2001, 2003, 2005, 2010, 2012  ΚΕΠΟ (1948-1953): Πρωταθλήτρια (1949, 1950, 1951, 1952) και κυπελλούχος (1949, 1950, 1951, 1952, 1953) ΟΙ ΠΡΟΕΔΡΟΙ Εφτά πρόεδροι ηγήθηκαν του σωματείου από την ημέρα της ίδρυσης του. Είναι ένα χαρακτηριστικό της διοικητικής σταθερότητας που διακρίνει την ΟΜΟΝΟΙΑ. Οι διοικητικοί ηγέτες του τριφυλλιού: ΤΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ (1949-1974) ΚΩΣΤΑΣ ΛΥΜΠΟΥΡΗΣ (1974-1981) ΚΩΣΤΑΚΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ (1981-1989) ΠΑΝΙΚΟΣ ΝΕΟΦΥΤΟΥ (1989-1996) ΛΑΚΗΣ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ (1996-2000) ΔΩΡΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ (2000-2008) ΑΓΗΣ ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ (Ιανουάριος 2008 - Μάρτιος 2008) ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΝΕΟΦΥΤΟΥ (2008-2012) ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΥΛΩΝΑΣ (2012-2014) ΔΩΡΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ (2014-...) ΟΙ ΠΡΟΠΟΝΗΤΕΣ Δεκάδες προπονητές παρέλασαν από τον πάγκο της ΟΜΟΝΟΙΑΣ και καθοδήγησαν την ομάδα μας. Θα σταθούμε στους σπουδαιότερους από αυτούς και κυρίως σε όσους οδήγησαν την ΟΜΟΝΟΙΑ σε τίτλους. Ο Ντικράν Μισιριάν διετέλεσε παίκτης – προπονητής τα πρώτα χρόνια. Πρώτος ξένος τεχνικός ο Άγγλος Τζον Τζόνσον (1952-53). Ο Γερμανός Καρλ Βίνκλερ θεωρείται ο άνθρωπος που στη διετία 57-59, έβαλε τις βάσεις για να γίνει η ΟΜΟΝΟΙΑ ομάδα τίτλου. Ο πρώτος που το πέτυχε ήταν στα 1961 ο Βούλγαρος Νάσκο Τσιακμάκοφ. Ο Κύπριος Ανδρέας Κερεμέζος οδήγησε την ΟΜΟΝΟΙΑ στο κύπελλο του 1965. Ο δάσκαλος Γκεόρκι Πατσετζίεφ κατέκτησε το πρωτάθλημα του 1966, αλλά κυρίως στη τριετή παραμονή του ανέδειξε την μεγάλη φουρνιά των Καϊάφα, Χαραλάμπους, Κανάρη και Αντωνίου. Ο Βούλγαρος Ντομπρομίρ Τάσκοφ κατέκτησε 2 νταμπλ, το 1972 και το 1983. Ο σπουδαιότερος ίσως όλων ήταν ο Βούλγαρος Βασίλ Σπάσοφ δούλεψε 4 χρονιές στην ΟΜΟΝΟΙΑ και την οδήγησε σε 3 νταμπλ (74, 81,82). Ο Ανδρέας Κωνσταντίνου Έσσο, είναι ο μοναδικός Κύπριος τεχνικός που κατέκτησε το πρωτάθλημα το 1975. Η ΟΜΟΝΟΙΑ είχε πάντα κλήση προς τη Βουλγάρικη σχολή. Πρωταθλητές προπονητές αναδείχτηκαν οι Γκεόργκι Ίλτσεφ (1976), Γκαβριήλ Στογιάνοφ (1977), Πέταρ Αργκίροφ (78-79), Ατανάς Ντράμοφ (84,85) Ο Ιόντσο Άρσοφ έχει περίοπτη θέση στην πράσινη ιστορία και είναι ο πλέον επιτυχημένος προπονητής. Εργάστηκε συνολικά σε 8 περιόδους και κατέκτησε 3 πρωταθλήματα (87, 89, 93) και 3 κύπελλα (80, 88, 2000). Ο Ολλανδός Χενκ Χάουαρντ κατέκτησε το πρωτάθλημα το 2001 και κύπελλο το 2005. Ο Σκοπιανός Τόνι Σαβέβσκι οδήγησε την ομάδα στο πρωτάθλημα του 2003 και ο Ελλαδίτης Τάκης Λεμονής σε αυτό του 2010. Προπονητές με μεγάλη προσφορά, αλλά χωρίς τίτλο ήταν οι Πάμπος Αβρααμίδης, Έλι Φουκς, Γκερντ Πρόκοπ, Ανδρέας Μιχαηλίδης. Από τον Οκτώβριο του 2010 μέχρι τον Απρίλιο του 2011 εργάστηκε στην ΟΜΟΝΟΙΑ ο Ντούσαν Μπάγεβιτς, τον οποίο διαδέχθηκε ο Νεόφυτος Λάρκου, που οδήγησε την ομάδα μας στην κατάκτηση δύο κυπέλλων (2011, 2012) και μίας ασπίδας (2012). Τον Σεπτέμβριο του 2012 ο Νεόφυτος Λάρκου υπέβαλε την παραίτησή του και στην τεχνική ηγεσία της ΟΜΟΝΟΙΑΣ τον διαδέχθηκε ο Τόνι Σαβέβσκι στα τέλη του ίδιου μήνα. Με τον Σκοπιανό προπονητή η ομάδα μας τερμάτισε στην 3η θέση της βαθμολογίας και εξασφάλισε μία θέση στο Europa League της σεζόν 2013-14, η οποία έμελλε να είναι και η τελευταία για τον Τόνι Σαβέβσκι καθώς τον Δεκέμβριο του 2013 το Σωματείο μας ανακοίνωσε τη λύση της συνεργασίας ανάμεσα στις δύο πλευρές. Στις αρχές Ιανουαρίου 2014 προσλήφθηκε ο Ισπανός προπονητής, Μιγκέλ Άχνελ Λοτίνα, ο οποίος όμως περίπου ένα μήνα αργότερα αποχώρησε από την τεχνική ηγεσία της ΟΜΟΝΟΙΑΣ. Ακολούθως, τα ηνία της ομάδας μας ανέλαβαν οι υπηρεσιακοί προπονητές Άλεξ Κάσερες και Νέναντ Στάροβλαχ, ενώ στις 12 Μαρτίου 2014 την τεχνική ηγεσία ανέλαβε ο επί σειρά ετών αρχηγός της ΟΜΟΝΟΙΑΣ, Κώστας Καϊάφας.   ΟΙ ΑΣΣΟΙ ΤΟΥ ΤΡΙΦΥΛΛΙΟΥ  Εκατοντάδες ποδοσφαιριστές τίμησαν τη φανέλα με το τριφύλλι και το οδήγησαν στις μέρες δόξας. Όλοι είχαν την δική τους συνεισφορά, όμως όπως σε κάθε οργανισμό, ομάδα, σύλλογο, υπάρχουν και οι ιδιαίτερα διακριθέντες. Αυτοί που βάζουν τη δική τους ξεχωριστή σφραγίδα. Ιδιαίτερη λοιπόν μνεία θα πρέπει να γίνει στους: Κώστας Λυμπουρής, Αγησίλαος Τσιαλής, Γιώργος Γιωρκάτζης Σταύρος Ψύλλος , Γιάννος Γεωργίου, Τάκης Αντωνίου ξεχώρισαν στα πρώτα δύσκολα χρόνια της ΚΕΠΟ και της ΚΟΠ. Στα τέλη της δεκαετίας του 50 και αρχές του 60, εμφανίζονται και διακρίνονται οι Ανδρέας Πάκκος, Νίκος Ελευθεριάδης, Ανδρέας Κωσταντίνου Έσσο, Κώστας Παναγιώτου, Κόκος Χριστοφόρου, Αντώνης Γρηγορίου. Οι Μελής Άσπρου, Δρόσος Καλοθέου και Κώστας Κάττος βάζουν το στίγμα τους από τα μέσα της δεκαετίας του 60 . Στα τέλη  της δεκαετίας του 1960, εμφανίζεται η εκπληκτική τετράδα των Σωτήρη Καϊάφα, Νίκου Χαραλάμπους, Ανδρέα Κανάρη, Κόκου Αντωνίου που θα οδηγήσουν την ΟΜΟΝΟΙΑ στη κατάκτηση των νταμπλ το 1972 και το 1974. Στα μέσα της δεκαετίας του 70 τους πλαισιώνει η φουρνιά των Τάκη Μαυρή, Φίλιππου Δημητρίου, Γκρέγκορι Σάββα , Νίκου Πατίκη, Kλείτου Ερωτοκρίτου και Σωτήρη Τσίκκου και η πρώτη χρυσή δεκαετία είναι γεγονός. Επόμενη μεγάλη γενιά, αυτή των Γιώργου Σαββίδη, Ευαγόρα Χριστοφή, Κώστα Πέτσα, Ανδρέα Κάντυλου, Ανδρέα Χαρίτου, που δίπλα στους παλαιότερους, επιτυγχάνουν τη 2η χρυσή δεκαετία. Οι Γιάννος Καλοθέου, Πανίκος Ξιούρουππας, Κώστας Μαλέκος, Κώστας Καϊάφας, Άκης Ιωακείμ, Πέτρος Κονναφής, Χάρης Νικολάου και Νικόλας Γεωργίου, ξεχώρισαν στη συνέχεια. Για να φτάσουμε στη σύγχρονη εποχή με τους Στάθη Αλωνεύτη, Ηλία Χαραλάμπους, που ξεπετάχτηκαν στις αρχές του αιώνα από τα φυτώρια της ΟΜΟΝΟΙΑΣ και μαζί με τους Αντώνη Γεωργαλλίδη, Δημήτρη Χριστοφή, Μιχάλη Κωνσταντίνου, Ανδρέα Αβραάμ, Κωνσταντίνο Μακρίδη και Γιώργο Εφραίμ αποτελούν την αφρόκρεμα του ποδοσφαίρου στη Κύπρο. Τη φανέλα της ΟΜΟΝΟΙΑΣ τίμησαν και αρκετοί αλλοδαποί. Στα 1972, η ΟΜΟΝΟΙΑ απέκτησε τους Ρουμάνους διεθνείς Μιχάι Μοκάνου και Κωνσταντίν Φρατίλα. Ήταν οι πρώτοι ξένοι που αγωνίστηκαν στο πρωτάθλημα Κύπρου. Στη δεκαετία του 80, τη τιμητική τους είχαν οι Βούλγαροι, με κορυφαίο τον τότε σέντερ φορ της Εθνικής Σπας Τζεβίζοφ. Αξιοσημείωτη η παρουσία των  Γιόζεφ Τζούριακ (Ουγγαρία) και Νεντίμ Τούτιτς (Βοσνία). Στα 1997, κατηφόρισε στη Κύπρο ο Γερμανός Ράινερ Ράουφμαν. Έπαιξε στην ΟΜΟΝΟΙΑ για 6 χρόνια, πολιτογραφήθηκε Κύπριος, κυρίως όμως έγινε συνώνυμο του γκολ με τις εκπληκτικές του επιδόσεις. Την Κυπριακή υπηκοότητα πήρε και ο Βέσκο Μιχαήλοβιτς που αγωνίστηκε με μεγάλη επιτυχία στην ΟΜΟΝΟΙΑ τη περίοδο 99-05, ενώ διετέλεσε και για μικρό χρονικό διάστημα προπονητής της ομάδας. Ο ΧΡΥΣΟΣ ΚΑΪΑΦΑΣ Μέσα από την πλειάδα αστέρων της ΟΜΟΝΟΙΑΣ, στη πιο περίοπτη θέση βρίσκεται ο Σωτήρης Καϊάφας. Ο μέγιστος σκόρερ που εμφανίστηκε στο Κυπριακό ποδόσφαιρο. Πέτυχε με τη φανέλα της ΟΜΟΝΟΙΑΣ 321 γκολ (262 στο πρωτάθλημα). Τη περίοδο 1975-1976, με 39 γκολ αναδείχτηκε πρώτος σκόρερ της Ευρώπης και βραβεύτηκε με το χρυσό παπούτσι. Την επόμενη περίοδο ο Καϊάφας πέτυχε 44 γκολ (αριθμός ρεκόρ τον οποίο πλησίασε με 42 ο Ράουφμαν το 1998 ) και επρόκειτο να βραβευτεί με το αργυρό παπούτσι, αλλά η Κύπρος αποκλείστηκε από το θεσμό. Κορυφαία όμως στιγμή στην καριέρα του Καϊάφα ήταν η ανάδειξη και βράβευση του, ως ο κορυφαίος Κύπριος ποδοσφαιριστής του 20ου αιώνα. Παράλληλα μοιράστηκε με τον Σταύρο Τζιωρτζή το τίτλο του κορυφαίου Κύπριου αθλητή. Η ΟΜΟΝΟΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ Στα 1965 η ΟΜΟΝΟΙΑ έκανε τη πρώτη παρουσία στην Ευρώπη και στο κύπελλο κυπελλούχων, με αντίπαλο τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Έχασε με 1-0 στη Λευκωσία και απέσπασε ισοπαλία 1-1 στο Πειραιά. Η 1η πρόκριση σε ευρωπαϊκή διοργάνωση ήλθε στο κύπελλο πρωταθλητριών του 1972 με αντίπαλο την Γουότερφορντ Ιρλανδίας. Στα 1979, γράφτηκε μία ολόχρυση και κατά γενική ομολογία απίστευτη σελίδα στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Η ΟΜΟΝΟΙΑ φιλοξένησε τον Άγιαξ Ολλανδίας. Η ομάδα μας σε κλίμα τρομοκρατίας είχε χάσει με 10-0 στο Άμστερνταμ και ο επαναληπτικός ήταν τυπικής διαδικασίας. Αλλά μόνο τέτοιος δεν αποδείχτηκε. Η ΟΜΟΝΟΙΑ έκανε απίστευτη εμφάνιση και διέλυσε τον Άγιαξ με 4-0. Τόσο μεγάλη ήταν η έκπληξη, που για αρκετές ώρες πολλά ΜΜΕ του εξωτερικού, έκαναν λόγο για λάθος. Μερικά χρόνια μετά ήρθε μία άλλη εκπληκτική νίκη επί της πανίσχυρης τότε ΤΣΣΚΑ Σόφιας με 4-1. Η ΟΜΟΝΟΙΑ είχε χάσει με 3-0 στη Βουλγαρία και λίγο έλειψε να πετύχει μία απίστευτη ανατροπή. Στα επόμενα χρόνια ακολούθησαν και άλλες επιτυχίες όπως η μεγάλη νίκες επί της Ντιναμό Βουκουρεστίου και η πρόκριση επί της Σλάβια Σόφιας. Την τελευταία δεκαετία η ΟΜΟΝΟΙΑ ψάχνει την μεγάλη ευρωπαϊκή διάκριση. Σε πολλές περιπτώσεις η πρόκριση χάθηκε στις λεπτομέρειες (2 φορές με ΤΣΣΚΑ, με Ντιναμό Βουκουρεστίου και Λίτεξ). Το Καλοκαίρι του 2008, η ΟΜΟΝΟΙΑ αποκλείει την ΑΕΚ Αθηνών κερδίζοντας μετά από καταπληκτική εμφάνιση με 1-0 στην Αθήνα και φέρνοντας ισοπαλία 2-2 στη Λευκωσία. Το 2010, φτάνει μία ανάσα από το προκριθεί στους ομίλους του EUROPA LEAGUE. Χάνει με 1-0 στην Λευκωσία από την Μέταλιστ Χαρκίβ, προηγείται με 2-0 στο 65΄μέσα στην Ουκρανία, αλλά τελικά φέρνει ισοπαλία 2-2 και αποκλείεται. Το 2011 η ομάδα μας απέκλεισε την Ολλανδική Ντεν Χάαγκ στον γ’ προκριματικό γύρο του Europa League, με εντός έδρας νίκη με 3-0 και εκτός έδρας ήττα με 1-0, ωστόσο στα Play-Off της διοργάνωσης παρά τη νίκη της με 2-1 στον πρώτο αγώνα με αντίπαλο την Σάλτσμπουργκ στο ΓΣΠ, αποκλείστηκε αφού έχασε με 1-0 στην Αυστρία.  Το 2012 η ομάδα μας γνώρισε οδυνηρό αποκλεισμό στη διαδικασία των πέναλτι από τον Ερυθρό Αστέρα. Στο πρώτο παιχνίδι στη Σερβία η ΟΜΟΝΟΙΑ απέσπασε ισόπαλο 0-0, ενώ με το ίδιο σκορ ολοκληρώθηκε και ο επαναληπτικός στο ΓΣΠ μετά από 120 λεπτά αγώνα. Ακατάλληλη για καρδιακούς ήταν η διαδικασία των πέναλτι, με τον Ερυθρό Αστέρα να παίρνει την πρόκριση με σκορ 6-5.  Με πολλές απαιτήσεις μπήκε στις Ευρωπαϊκές υποχρεώσεις το 2013 η ΟΜΟΝΟΙΑ, η οποία κλήθηκε από τον β’ προκριματικό να αντιμετωπίσει την ισχυρή Άστρα Ρουμανίας. Η ομάδα μας εξασφάλισε θετικό 1-1 στον πρώτο αγώνα της Ρουμανίας, ωστόσο μπροστά από 19.000 φιλάθλους στο ΓΣΠ γνώρισε την ήττα με 1-2 και αποκλείστηκε.   Μία ανάσα από την υπέρβαση και την είσοδό της στους ομίλους του Europa League έφτασε η ΟΜΟΝΟΙΑ το 2014. Ξεκίνησε τις Ευρωπαϊκές της υποχρεώσεις από τον β’ προκριματικό γύρο όπου απέκλεισε την Μπούτουτσνοστ Μαυροβουνίου (εκτός 2-0, 0-0), ενώ ακολούθως έθεσε νοκ-άουτ τη Μέταλουργκ Σκοπίων με δύο νίκες (εντός 3-0, 1-0). Στα Play-Off του Europa League η ομάδα μας κληρώθηκε με το μεγαθήριο από τη Ρωσία, Διναμό Μόσχας, από την οποία απέσπασε παλικαρίσιο 2-2 εκτός έδρας, πραγματοποιώντας εξαιρετική εμφάνιση. Στον επαναληπτικό, μέσα σε ένα κατάμεστο με 21.000 κόσμο ΓΣΠ (ανακοινώθηκε Sold Out στα εισιτήρια), η ΟΜΟΝΟΙΑ κρατούσε την πρόκριση μέχρι το 93’, όταν και δέχτηκε γκολ, έχασε με 2-1 και αποκλείστηκε. Ο αγώνας σημαδεύτηκε από την κάκιστη διαιτησία του Ρουμάνου, Αλεξάντερ Τούντορ, ο οποίος ακύρωσε δύο κανονικά γκολ της ΟΜΟΝΟΙΑΣ, ενώ δεν υπέδειξε οφ-σάιντ και φάουλ σε διπλή παράβαση στο νικητήριο γκολ της Διναμό Μόσχας. Η ομάδα μας κατήγγειλε τη διαιτησία στην ΟΥΕΦΑ, ενώ υπέβαλε και έκθεση παραθέτοντας και στοιχεία που αποδείκνυαν τη συνύπαρξη του διαιτητή με παράγοντες της Διναμό Μόσχας στο ίδιο ξενοδοχείο, πριν τον αγώνα.   Ο 12ος ΠΑΙΚΤΗΣ Ο κόσμος της ΟΜΟΝΟΙΑΣ είναι το μεγάλο στήριγμα της και αναπόσπαστο κομμάτι ρου μεγαλείου της. Ο ΛΑΟΣ, ακολουθεί πιστά την ομάδα από τις πρώτες μέρες της ίδρυσης της. Δίπλα στην γραμμή αράουτ και πίσω από τα γκολπόστ του «Γκόουλ», στριμωγμένος στις κερκίδες του παλαιού ΓΣΠ, γεμίζοντας το Μακάρειο και τις κερκίδες του νέου ΓΣΖ, ο ΛΑΟΣ αποτελεί παράδειγμα αφοσίωσης και αγάπης. Το σκόγκαν « Η ΟΜΟΝΟΙΑ είναι ο ΛΑΟΣ της» δεν είναι απλό σλόγκαν, αλλά μία κοινωνική πραγματικότητα. Σε ένδειξη εκτίμησης, η ΟΜΟΝΟΙΑ απέσυρε τον αριθμό 12 από την ποδοσφαιρική ομάδα και την αφιέρωσε στο κόσμο της. Τα ρεκόρ προσέλευσης είναι ασύλληπτα σε σχέση με πληθυσμιακά δεδομένα. Η ΟΜΟΝΟΙΑ είχε τη περίοδο 2003-2004 κατά μέσο όρο σε εντός έδρας αγώνες 11,003 εισιτήρια. Στη περίοδο 2010-11, διέθεσε 8,500 εισιτήρια διαρκείας. Κοινώς ένας στους 100 Κύπριους είναι κάτοχος εισιτηρίου διαρκείας της ΟΜΟΝΟΙΑΣ. Σύμφωνα με επίσημες έρευνες, το 37% των φιλάθλων της Κύπρου υποστηρίζουν την ΟΜΟΝΟΙΑ. Οι φίλαθλοι της είναι οργανωμένοι σε συνδέσμους σε Λευκωσία (Θύρα9), Λεμεσό, Πάφο, Λάρνακα, Αμμόχωστο και Σολέα.  ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΤΜΗΜΑΤΑ   Η ΟΜΟΝΟΙΑ διατηρεί σήμερα ακόμη 4 αθλητικά τμήματα. Στη καλαθόσφαιρα, στη πετόσφαιρα, στο φούτσαλ και στην ποδηλασία. Η πετοσφαιρική ομάδα κατέκτησε μέχρι στιγμής 3 κύπελλα Κύπρου (1999, 2006 και 2009), ενώ έφτασε ισάριθμες φορές στον τελικό, αλλά έχασε. Η ομάδα φούτσαλ αναδείχτηκε πρωταθλήτρια το 2009, ενω το νταμπλ κατέκτησε το 2011, 2012 και 2013. Μεγαλύτερη επιτυχία της ομάδας καλαθόσφαιρας η 3η θέση τη περίοδο 1994-1995, ενώ αγωνίστηκε και στο τελικό κυπέλλου του 2003. Η ποδηλατική μας ομάδα είναι εδώ και μερικά χρόνια η πρώτη δύναμη στη Κύπρο. Στα πρώτα χρόνια της ίδρυσης της η ΟΜΟΝΟΙΑ διατηρούσε τμήμα χόκεϊ, ενώ τη δεκαετία του 70, διατηρούσε επίσης τμήματα επιτραπέζιας αντισφαίρισης και στίβου.

ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΠΡΟΤΑΘΛΗΜΑ

Το ποδοσφαιρικό τμήμα του Αθλητικού Συλλόγου Ομόνοιας Λευκωσίας εδρεύει στη Λευκωσία τηςΚύπρου. Αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1948 αποτέλεσε χρονιά - σταθμό για το κυπριακό ποδόσφαιρο, αφού τα μίση και τα πάθη της εποχής οδήγησαν στο σχίσμα, όχι μόνο του κυπριακού ποδοσφαίρου αλλά γενικά του κυπριακού αθλητισμού. Τα γεγονότα του 1948 δεν άφησαν ανεπηρέαστη την ιστορία του AΠOEΛ, από τον οποίο προήλθε η Ομόνοια. Σε μια εποχή όπου στην Ελλάδα επικρατούσε κλίμα φανατισμού μεταξύ δεξιών και αριστερών κι ο Εμφύλιος Πόλεμος χώριζε τη χώρα στα δύο, ο ΑΠΟΕΛ χωρίστηκε επίσης στα δύο.

Στη Λευκωσία, οι πολιτικές διαφορές μεταξύ παραγόντων και αθλητών του AΠOEΛ, έμοιαζαν με φωτιά που σιγόβραζε. Αφορμή για να κοπεί δια παντός το κορμί του AΠOEΛ στα δυο, ήταν το τηλεγράφημα που στάλθηκε από το Δ.Σ. του λευκωσιάτικου σωματείου προς το ΣΕΓΑΣ, στις 23 Μαΐου 1948. Στο εν λόγω τηλεγράφημα, ο AΠOEΛ απηύθυνε, με την ευκαιρία των πανελληνίων αγώνων στίβου, "εγκάρδιο αδελφικό χαιρετισμό σε ολόκληρη την ελληνική αθλούμενη νεολαία" κι ευχόταν, "όπως τερματισθεί η εθνοκτόνος ανταρσία". Οι αριστεροί παράγοντες και αθλητές του AΠOEΛ θεώρησαν το χαρακτηρισμό "εθνοκτόνος ανταρσία", πρόκληση και κομματική τοποθέτηση του σωματείου τους και ευθύς διαχώρισαν τη θέση τους.

Από εκεί και πέρα, ανέλαβε δράση ο Τύπος, ο οποίος με συνεχή ρεπορτάζ και σχόλιά του, έριχνε λάδι στη φωτιά, πυροδοτώντας την τελική έκρηξη. Ακολούθησε η επ΄ αόριστο τιμωρία πέντε αθλητών του AΠOEΛ (Λυμπουρής, Tσιαλής, Γωγάκης, Xατζηβασιλείου και Xριστοδούλου) και η ιστορία έγραψε πλέον ότι μια ομάδα προσώπων που αποσκίρτησαν από τον AΠOEΛ, ίδρυσαν στις 4 Ιουνίου 1948, νέο σωματείο στην κυπριακή πρωτεύουσα, με την ονομασία «Αθλητικός Σύλλογος Ομόνοια Λευκωσίας».

Τους προηγούμενους μήνες είχε προηγηθεί η ίδρυση των περισσότερων αριστερών σωματείων της Κύπρου (Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου, Αλκή Λάρνακας, Ορφέας Λευκωσίας κ.α.), τα οποία ίδρυσαν στη συνέχεια την ΚΕΠΟ και διοργάνωσαν για μία πενταετία ανεξάρτητο πρωτάθλημα. Η Ομόνοια κυριάρχησε στην πενταετία αυτή, με 4 πρωταθλήματα και 5 κύπελλα.

Ο παρθενικός αγώνας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Ομόνοια έδωσε τον πρώτο επίσημο αγώνα της στις 31 Οκτωβρίου 1948, με αντίπαλο τον ΑΜΟΛ Λεμεσού (Αθλητικό Μουσικό Όμιλο Λεμεσού), τον οποίο κέρδισε με 5-1. Οι ποδοσφαιριστές που αγωνίστηκαν την ιστορική αυτή μέρα ήταν: Παναγιώτης Ταλιάνος, Ανδρέας Καρυόλου, Χαμπής Φιλίππου, Αγησίλαος Τσιαλής, Τικράν Μισιριάν, Γωγάκης Καραγιάννης, Κιλίς Μπετικιάν, Χατζάκ Μπαλατονί, Τάκης Σκαλιώτης, Ρομπέρ Κονστανιάν, Κώστας Λυμπουρής.

Η Ομόνοια στην Κ.Ο.Π.[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στα 1953, λαμβάνεται η απόφαση για την ενοποίηση του κυπριακού ποδοσφαίρου. Η Ομόνοια μαζί με τα άλλα σωματεία της Κ.Ε.Π.Ο., εγγράφονται στην Κ.Ο.Π. και το «τριφύλλι» αγωνίζεται στην 1η κατηγορία. Τα πρώτα χρόνια ήταν χρόνια προσαρμογής, με την ομάδα να επιτυγχάνει αρχικά τη σταθεροποίησή της στην κατηγορία και προς το τέλος της δεκαετίας να δείχνει έτοιμη να πρωταγωνιστήσει.

1961: Το πρώτο πρωτάθλημα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι συνθήκες είχαν ωριμάσει για την κατάκτηση του 1ου πρωταθλήματος. Το 1959-60, η ισχυρότατη Ομόνοια έχασε τον τίτλο στα χαρτιά. Ο Βούλγαρος Νάσκο Τσακμάκοφ, πήρε την προπονητική σκυτάλη και ισχυροποίησε ακόμη περισσότερο την ομάδα. Την περίοδο 1960-61, το «τριφύλλι» κατέκτησε το πρωτάθλημα τρεις αγωνιστικές πριν το τέλος, τερματίζοντας 1ο με τελική διαφορά 9 βαθμών. Το 1965, η ομάδα κατακτά το πρώτο κύπελλο και ένα χρόνο μετά, το 2ο της πρωτάθλημα.

Η Χρυσή Εικοσαετία 1970-1989

Η Δεκαετία του '70[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Ομόνοια μπήκε στη δεκαετία του '70, ως εξέχουσα πλέον δύναμη στο χώρο του κυπριακού ποδοσφαίρου, έτοιμη να μεγαλουργήσει. Την περίοδο 1971-1972, κατέκτησε μετά από σκληρή μάχη με την Ε.Π.Α. Λάρνακας, το 3ο της πρωτάθλημα. Στις 18 Ιουνίου του 1972, καταγράφηκε μία άλλη ιστορική στιγμή. Στο ΓΣΠ, κέρδισε στον τελικό κυπέλλου τον Πεζοπορικό Λάρνακας με 3-1 και κατέκτησε το πρώτο της νταμπλ. Μέχρι και το τέλος της δεκαετίας η Ομόνοια κυριάρχησε στο κυπριακό ποδόσφαιρο κατακτώντας ξανά το νταμπλ το 1974 και κάνοντας ρεκόρ κατάκτησης συνεχών πρωταθλημάτων (1974, 1975, 1976, 1977, 1978, 1979), κερδίζοντας μαζί με το πρωτάθλημα του '72 συνολικά 7 τίτλους πρωταθλήματος τη χρυσή αυτή δεκαετία καθώς και το προσωνύμιο «Βασίλισσα»

Η Δεκαετία του '80[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η δεκαετία του '80 ξεκίνησε με οδυνηρό τρόπο. Η Ομόνοια έχασε το πρωτάθλημα του '80, με ένα γκολ διαφορά στην τελευταία αγωνιστική. Το «τριφύλλι» όμως στη συνέχεια πήρε το κύπελλο του '80 και ακολούθησε ένας καταιγισμός τροπαίων: Πέντε συνεχόμενα πρωταθλήματα (1981, 1982, 1983, 1984, 1985), συνδυασμένα με 3 συνεχόμενα νταμπλ (1981, 1982, 1983), άλλα 2 πρωταθλήματα το 1987 και 1989 και το κύπελλο του 1988. Σύνολο αυτή τη δεκαετία: 7 πρωταθλήματα και 5 κύπελλα. Συνολικά η Ομόνοια κέρδισε την εικοσαετία 1970-'89, 14 πρωταθλήματα και 7 κύπελλα.

Η Εικοσαετία 1990-2009[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα χρόνια αυτά επήλθε σχετική πτώση. Αν και η ομάδα μπήκε στη δεκαετία του '90 με πολύ καλές προοπτικές (κύπελλο 1991, πρωτάθλημα 1993, κύπελλο 1994), η συνέχεια ήταν ανεπιτυχής. Παρά τις εξαιρετικές πορείες στις περιόδους '95, '98, '99, η ομάδα έχασε το πρωτάθλημα στις λεπτομέρειες. Μετά από 6 χρόνια η Ομόνοια βάζει τέλος στην ανομβρία τίτλων και κατακτά το κύπελλο του 2000. Η ένδεια τίτλων όμως στην εικοσαετία αυτή συνεχίστηκε, με μόνο 2 τίτλους πρωταθλήματος (2001, 2003) τη δεκαετία 2000-2009, επιτυχίες που δεν είχαν όμως συνέχεια, με την κατάκτηση του κυπέλλου στα 2005, ν' αποτελεί τη μοναδική όαση σε μία επταετή ξηρασία. Τελικώς, το 2010, έρχεται η επιστροφή στην κορυφή με την κατάκτηση του 20ου πρωταθλήματος. Την αμέσως επόμενη περίοδο (2011), η Ομόνοια κατακτά το 13ο της κύπελλο. Σύνολο κατακτήσεων στην εικοσαετία αυτή: 4 πρωταθλήματα και 5 κύπελλα.Την περίοδο 2013/2014 η Ομόνοια τερμάτησε 5η θέση όπου σε 36 αγώνες πέτυχε 16 νίκες,11 ισοπαλίες και 9 ήττες με 59 βαθμούς.Στις 16 Μαίου 2014 στο πλαίσιο της 36 ης Αγωνιστικής η Ομόνοια έχασε με 2-1 από τον Ερμή στό στάδιο Αμμόχωστος με αποτέλεσμα να πραγματοποιεί μια απο τις χειρότερες χρονίες στην ιστορία της.

Έδρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Ομόνοια χρησιμοποιεί από το Νοέμβριο του 1999, ως έδρα το νέο στάδιο ΓΣΠ, χωρητικότητας 22.859 θεατών. Η βόρεια κερκίδα αποτελεί τον πυρήνα των οργανωμένων οπαδών της, τη λεγόμενη "Θύρα 9".

Τίτλοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το ποδοσφαιρικό τμήμα της Ομόνοιας Λευκωσίας έχει κατακτήσει τους εξής τίτλους:

• 20 Πρωταθλήματα Κύπρου:
  • 1960-61, 1965-66, 1971-72, 1973-74, 1974-75,1975-76, 1976-77, 1977-78, 1978-79, 1980-81, 1981-82,1982-83, 1983-84, 1984-85, 1986-87, 1988-89, 1992-93, 2000-01, 2002-03, 2009-10
• 14 Κύπελλα Κύπρου
  • 1965, 1972, 1974, 1980, 1981, 1982, 1983, 1988, 1991, 1994, 2000, 2005, 2011, 2012
• 16 Σούπερ Καπ Κύπρου:
  • 1966, 1969, 1979, 1981, 1982, 1983, 1987, 1988, 1989, 1991, 1994, 2001, 2003, 2005, 2010, 2012
• 5 Νταμπλ (πρωτάθλημα και κύπελλο την ίδια χρονιά):
  • 1972, 1974, 1981, 1982, 1983.
• Κ.Ε.Π.Ο. (1948-1953): Πρωταθλήτρια (1949, 1950, 1951, 1952) και κυπελλούχος (1949, 1950, 1951, 1952, 1953)

Διακρίσεις & Επιτεύγματα

• Η Ομόνοια διατηρεί ρεκόρ στις κατακτήσεις νταμπλ (5) το 1972, 1974, 1981, 1982 και 1983.
• Μεγαλύτερη νίκη: 11-0 vs Δόξα Κατωκοπιάς, 17 Ιανουαρίου 2004.
• Μεγαλύτερη Ευρωπαϊκή νίκη: 6-1 vs Red Boys Differdange, Α’ Γύρο, 3 Οκτωβρίου 1979.
• Μεγαλύτερη συγκομιδή βαθμών (3 για κάθε νίκη): 67 την περίοδο 1998-99 μαζί με την Ανόρθωση Αμμοχώστου.
• Διατήρηση αήττητου: 46 αγώνες, στο διάστημα 29 Ιανουαρίου 1984 - 14 Δεκεμβρίου 1985
• Η Ομόνοια είναι η μόνη ομάδα στην Κύπρο, της οποίας ποδοσφαιριστής της αναδείχτηκε κορυφαίος σκόρερ της Ευρώπης. Πιο συγκεκριμένα ο Σωτήρης Καϊάφαςτην περίοδο 1975-1976 με 39 γκολ, κέρδισε το χρυσό παπούτσι.
• Ποδοσφαιριστής της Ομόνοιας ήταν και ο κορυφαίος σκόρερ όλων των εποχών στην Κύπρο, ο (Σωτήρης Καϊάφας), έχοντας πετύχει συνολικά στην καριέρα του 321 τέρματα.

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ 2

Η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (Κ.Ο.Π) ιδρύθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου του 1934 ως συνέπεια της ανάπτυξης του κυπριακού ποδοσφαίρου, το οποίο ξεκίνησε να εμφανίζεται στην Κύπρο από τις αρχές του 20ού αιώνα στα σχολεία της χώρας.

ΦΙΦΑ και ΟΥΕΦΑ
Η Κ.Ο.Π εντάχθηκε στη ΦΙΦΑ το 1948 και το 1962 έγινε μέλος της ΟΥΕΦΑ. Ο πρώτος αγώνας της Εθνικής Κύπρου έγινε το 1949 όταν η Κύπρος ήταν αποικία των Βρετανών. Το 1960 η Εθνική Κύπρου παρουσιάστηκε εκπροσωπώντας την ανεξάρτητη Κυπριακή Δημοκρατία. Με την ανάπτυξη της Κ.Ο.Π και των κυπριακών σωματείων τα επόμενα χρόνια άρχισαν να λαμβάνουν μέρος σε πολλές παγκόσμιες ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Ανδρών, Γυναικών και Παίδων.

Πρώτη διάσπαση
Το καλοκαίρι του 1947 σημειώθηκαν οι πρώτοι σοβαροί τριγμοί στο οικοδόμημα του κυπριακού ποδοσφαίρου, οι οποίοι έφεραν και τη διάσπαση του. Κύρια αιτία οι τοπικιστικές διαφορές. Τρεις ομάδες: η ΕΠΑ Λάρνακας, ο Πεζοπορικός Λάρνακας και η Ανόρθωση Αμμοχώστου αποχώρησαν από την ΚΟΠ, ύστερα από έντονη αντιπαράθεση που είχαν με την τότε ηγεσία της. Τα τρία σωματεία είχαν προτείνει σειρά καταστατικών αλλαγών με κυριότερη την εκ περιτροπής έδρα της ΚΟΠ σε όλες τις πόλεις, αίτημα το οποίο απερρίφθη. Ζητούσαν ισότιμη μεταχείριση, θεωρώντας πως τα σωματεία της Λευκωσίας και κυρίως ο ΑΠΟΕΛ τύγχαναν την εύνοια της ΚΟΠ.
ΕΠΑ, Πεζοπορικός και Ανόρθωση δημιούργησαν στις 14/09/1947 δικής του χωριστή Ομοσπονδία, την "Π.Α.Ο.Κ." (Ποδοσφαιρική Αθλητική Ομοσπονδία Κύπρου) με έδρα τη Λάρνακα. Σ' αυτήν εντάχθηκαν επίσης άλλα πέντε σωματεία. Ο ΑΜΟΛ Λεμεσού, η Τούρκικη Λέσχη Λάρνακος, η Τούρκικη Λέσχη Αμμοχώστου, η Τουρκ Ουτζιού επίσης της Αμμοχώστου και η "Τουρκική Αθλητική Εστία Τσετίν Καγιά". Μεταξύ των δύο ομοσπονδιών επικράτησε κλίμα συγκρουσιακό. Η διαμάχη τερματίστηκε με την πάροδο ενός χρόνου όταν η ΠΑΟΚ διαλύθηκε και τα τρία σωματεία (ΕΠΑ, Πεζοπορικός, Ανόρθωση) επανεντάχθηκαν το φθινόπωρο του 1948 στην ΚΟΠ.
Το 1947 η ΠΑΟΚ προσκάλεσε στην Κύπρο την πρωταθλήτρια Παλαιστίνης, Μακάμπι Τελ Αβίβ για σειρά φιλικών αγώνων, αντιμετωπίζοντας την Ανόρθωση, την ΕΠΑ και τον Πεζοπορικό.
Το 1949 η "Τουρκική Αθλητική Εστία Τσετίν Καγιά" Λευκωσίας (ιδρύθηκε το 1943 και το 1947 εντάχθηκε στην ΠΑΟΚ) υπέβαλε αίτημα για ένταξη στην Α΄ κατηγορία της ΚΟΠ. Το αίτημα της απερρίφθη με το αιτιολογικό ότι το καταστατικό της Ομοσπονδίας επέτρεπε τη συμμετοχή μόνο οκτώ ομάδων στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας. Ακολούθησε αίτηση για ένταξη στη Β΄ κατηγορία το οποίο επίσης απερρίφθη. Η αντίδραση των Τουρκοκυπρίων ήταν άμεση. Στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας συμμετείχε ανελλιπώς από το 1934 η "Τούρκικη Λέσχη" Λευκωσίας (η οποία ήταν και ιδρυτικό μέλος της ΚΟΠ). Τα δύο σωματεία ενοποιήθηκαν τον Οκτώβριο του 1949 ώστε να δημιουργηθεί μια ισχυρη τουρκοκυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα. Το νέο σωματείο εντάχθηκε στην Α΄ κατηγορία ως η συνέχεια της Τούρκικης Λέσχης με την ονομασία "Τουρκική Αθλητική Ένωση Τσετίν Καγιά" (Τσετίν Καγιά). "Τσετίν Καγιά" μεταφράζεται στα ελληνικά ως "σκληρή πέτρα".    

Δεύτερη διάσπαση

Σημαντική περιόδος στην ιστορία του κυπριακού ποδοσφαίρου αποτελεί η διάσπαση του 1948, η σημαντικότερη διάσπαση του κυπριακού ποδοσφαίρου. Το 1948, στην Ελλάδα υπήρχαν πολιτικές αναταραχές λογω της διαμάχης μεταξύ δεξιών και αριστερών στον ελληνικό εμφύλιο. Η κατάσταση στην Ελλάδα μεταφέρθηκε και στην Κύπρο και διείσδυσε τόσο στην πολιτική ζωή του τόπου, όσο και στον αθλητισμό.^[3] Οι περισσότεροι αθλητικοί παράγοντες ασχολούνταν και με την πολιτική.

Στην Αμμόχωστο, ο ΓΣΕ (Γυμναστικός Σύλλογος Ευαγόρας) και η Ανόρθωση ήταν οι μόνοι σύλλογοι που ασχολούνταν με τον αθλητισμό. Μέσα στις τάξεις του ο ΓΣΕ είχε προοδευτικούς (αριστερούς) αθλητές στίβου που ήταν οι κορυφαίοι στην Κύπρο, ενώ στην Ανόρθωση έπαιζαν και ποδοσφαιριστές με προοδευτικές (αριστερές) αντιλήψεις. Ωστόσο, μέσα στο πνεύμα της εποχής εκείνης, τόσο ο ΓΣΕ όσο και η Ανόρθωση, άρχισαν να επιβάλλουν περιορισμούς διαφόρων μορφών. Επειδή τα άτομα με προοδευτικές αντικήψεις στις τάξεις της Ανόρθωσης άρχισαν να αυξάνονται, τα μέλη της Ανόρθωσης που ήθελαν να επικρατεί το εθνικόφρονο κλίμα στο σωματείο, αποφάσισαν να θέσουν περιορισμούς στην εισδοχή μελών και συγκεκριμένα περιόρισαν τα άτομα με προοδευτικές αντιλήψεις^[4][5]. Επίσης, ποδοσφαιριστές που θεωρούνταν άτομα με προοδευτικές αντιλήψεις, δεν προωθούνταν. Από τις αρχές του 1947 μια μερίδα προοδευτικών ανθρώπων της Αμμοχώστου που βρίσκονταν εντός και εκτός του ΓΣΕ και της Ανόρθωσης, θεωρούσαν ότι υπήρχε χώρος για τη δημιουργία και δεύτερου σωματείου στην πόλη. Μπροστά στους περιορισμούς που επιβάλλοντο, οραματίσθηκαν ένα σωματείο το οποίο θα ήταν μακρυά από την πολιτική και θα "αγκάλιαζε" όλα τα λαϊκά στρώματα της Αμμοχώστου, με στόχο την εξάπλωση του αθλητισμού^[5][3]. Έτσι, στις 7 Μαρτίου 1948 ιδρύεται το πρώτο προοδευτικό σωματείο, η Νέα Σαλαμίνα. Παρόμοια ατμόσφαιρα έναντι των προοδευτικών αθλητών επικρατούσε και σε άλλες πόλεις της Κύπρου. Στη Λάρνακα ιδρύεται στις 10 Απριλίου η Αλκή.

Πριν από τους παγκύπριους αγώνες στίβου το Μάιο του 1948, ο ΣΕΓΑΣ, Σύνδεσμος Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων, ζήτησε από όλους τους Γυμναστικούς Συλλόγους της Κύπρου, τα μέλη και τους αθλητές τους, να υπογράψουν δημόσια διακήρυξη όπου θα εξεφράζουν την υποστήριξη τους προς τη Δεξιά παράταξη στον ελληνικό εμφύλιο, θα δήλωναν «εθνικοφρόνων φρονημάτων» και θα καταδίκαζαν τη δράση της Αριστεράς^[4][3]. Οι Γυμναστικοί Σύλλογοι και οι δεξιοί αθλητές υπέγραψαν τις δηλώσεις αυτές. Ο μόνος σύλλογος που αρνήθηκε να υπογράψει τη δήλωση αυτή ήταν ο Γυμναστικός Σύλλογος "Κινύρας" Πάφου και για αυτό τον απέκλεισαν από τους αγώνες. Οι προοδευτικοί αθλητές ήταν αντίθετοι με τη δήλωση που έκαναν οι σύλλογοι τους, αρνήθηκαν να υπογράψουν τις δηλώσεις και να αποκηρύξουν τα ιδεολογικά τους πιστεύω^[4][3], με τους πρώτους που αντέδρασαν να είναι οι πρωταθλητές του ΓΣΕ, Αντώνη Τότση και Νική Γεωργίου. Επιπρόσθετα, οι προοδευτικοί αθλητές αποφάσισαν να στηρίξουν το Γυμναστικό Σύλλογο "Κινύρα" Πάφου, αν τελικά δεν του επέτρεπαν να λάβει μέρος στους Παγκύπριους Αγώνες. Οι προοδευτικοί αθλητές του ΓΣΕ, που είχαν σίγουρες τις πρώτες θέσεις, τις θυσίασαν για να συμπαρασταθούν στον Κινύρα. Ο ΓΣΕ είχε μια πολύ δυνατή ομάδα και ήταν σίγουρος για την πρώτη θέση στους αγώνες. Μετά, όμως από την εξέλιξη αυτή τερμάτισε τρίτος. Ο ΓΣΕ, δρώντας εκδικητικά για το γεγονός ότι οι αθλητές της Νέας Σαλαμίνας δεν έλαβαν μέρος στους Παγκύπριους Αγώνες, έστειλε επιστολή στο σωματείο που το πληροφορούσε ότι απαγορευόταν η είσοδος του στο στάδιο ΓΣΕ^[4][3], επιστολή υπογεγραμμένη από τον πρόεδρο του ΓΣΕ^[6]. Αντίστοιχα, Γυμναστικός Σύλλογος Ζήνωνας (ΓΣΖ) σε γενική συνέλευση, απαγόρευσε από την Αλκή να χρησιμοποιεί το στάδιο της Λάρνακας^[4][6]. Αντίστοιχη πρόταση για αποκλεισμό Τούρκων και καθολικών απορρίφθηκε. Στη Λευκωσία είχε ιδρυθεί μέσα στο Μάϊο ο Ορφέας.

Επιπρόσθετα, τον ίδιο μήνα, ο ΑΠΟΕΛ απέστειλε τηλεγράφημα στο ΣΕΓΑΣ, "εγκάρδιο αδελφικό χαιρετισμό σε ολόκληρη την ελληνική αθλούμενη νεολαία" κι ευχόταν, "όπως τερματισθεί η εθνοκτόνος ανταρσία". Oι αριστεροί παράγοντες και αθλητές του AΠOEΛ θεώρησαν το χαρακτηρισμό "εθνοκτόνος ανταρσία", πρόκληση και κομματική τοποθέτηση του σωματείου τους και ευθύς διαχώρισαν τη θέση τους. Aπό εκεί και πέρα, ανέλαβε δράση ο Tύπος, ο οποίος με συνεχή ρεπορτάζ και σχόλιά του, έριχνε λάδι στη φωτιά, πυροδοτώντας την τελική έκρηξη. Aκολούθησε η επ' αόριστον τιμωρία πέντε αθλητών του AΠOEΛ (Λυμπουρής, Tσιαλής, Γωγάκης, Xατζηβασιλείου και Xριστοδούλου). Έτσι, μια ομάδα προσώπων που αποσκίρτησαν από τον AΠOEΛ, ίδρυσαν τον Ιουνίου του 1948 νέο σωματείο στη Λευκωσία, τον Αθλητικό Σύλλογο Ομόνοια Λευκωσίας^[4][6]. Ακολούθως ιδρύθηκε και ο Α.Σ. Κερύνειας^[6].

Ο εκδιωγμός των προοδευτικών αθλητών και ποδοσφαιριστών ήταν γεγονός. Τα προοδευτικά σωματεία προχώρησαν προς την ίδρυση μιας νέας ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, της Κυπριακής Ερασιτεχνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (ΚΕΠΟ), το Δεκέμβριο του 1948^[7][8][9].Στις 12 Δεκεμβρίου 1948 σε σύσκεψη που γίνεται στη Λάρνακα στο οίκημα της Αλκής, εγκρίνεται το καταστατικό της νέας ομοσπονδίας και γίνονται εκλογές γι' ανάδειξη του πρώτου διοικητικού της συμβουλίου. Η νέα ομοσπονδία, που διοργάνωνε πρωταθλήματα και κύπελλα^[10], έγινε αφορμή για να τρέξουν στα γήπεδα χιλιάδες νέοι φίλαθλοι. Οι αγώνες του πρωταθλήματος της ΚΕΠΟ προσέλκυαν πολύ περισσότερους φιλάθλους από αυτούς της ΚΟΠ^[11][12]. Στην ΚΕΠΟ συμμετείχαν έξι ομάδες: η Νέα Σαλαμίνα στην Αμμόχωστο, η Ομόνοιακαι ο Ορφέας στη Λευκωσία, η Αλκή στη Λάρνακα, ο ΑΜΟΛ στη Λεμεσό (που το 1951 μετονομάστηκε σε Ανταίο) και ο Νέος Αστέρας στη Μόρφου (σήμερα ονομάζεται ΑΕΜ Μόρφου)^[10].

Στην ΚΟΠ παρέμειναν τα σωματεία τα οποία ιδεολογικά άνηκαν στη Δεξιά παράταξη (όπως επίσης και η Τούρκικη Λέσχη Λευκωσίας και η αρμενική ΑΥΜΑ) και στην ΚΕΠΟ τα σωματεία που ιδεολογικά άνηκαν στην Αριστερά. Η ΚΟΠ, μετά την οριστική διάσπαση και τη δημιουργία της ΚΕΠΟ, έσπευσε να υποβάλει αίτημα για ένταξη στη Διεθνή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΦΙΦΑ), στην οποία εντάχθηκε ως πλήρες μέλος και ως εκ τούτου αποτέλεσε την επίσημη και διεθνώς αναγνωρισμένη Ποδοσφαιρική Αρχή της Κύπρου. ^[13]

Ενοποίηση Κυπριακού Ποδοσφαίρου

Τα σωματεία μέλη της ΚΕΠΟ ήταν υπέρ της ενοποίησης. Δύο ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες και η διεξαγωγή δύο πρωταθλημάτων σε μια μικρή χώρα, όπως η Κύπρος, ήταν κάτι το πρωτοφανές. Δημιουργούνταν προβλήματα οικονομικά και γηπεδικά. Ο διαχωρισμός αποτελούσε τροχοπέδη στις προοπτικές για πρόοδο και ανάπτυξη του κυπριακού ποδοσφαίρου^[14][15][3]. Επιπρόσθετα, θεωρούσαν ότι το πνεύμα του αθλητισμού σημαίνει συναδέλφωση και φιλία και όχι διαχωρισμός και διακρίσεις. Οι βάσεις για την ενοποίηση του Κυπριακού Ποδοσφαίρου άρχισαν να μπαίνουν με την πρώτη έκδοση της αθλητικής εφημερίδας "ΑΘΛΗΤΙΚΗ", η οποία άρχισε σταυροφορία υπέρ της ενοποίησης, το Δεκέμβριο του 1952. Μέσω της ίδιας εφημερίδας ακούστηκαν για πρώτη φορά φωνές για ενοποίηση, πέρα από το χώρο της ΚΟΠ (ξένοι προπονητές ομάδων ΚΟΠ). Η ΚΟΠ καταδίκασε τις δηλώσεις των προπονητών των δικών της σωματείων γιατί, σύμφωνα με αυτήν, "ήταν αντίθετες με το πνεύμα της Ομοσπονδίας"^[15]. Οι παράγοντες της ΚΟΠ αρχικά κράτησαν εχθρική στάση και καταδίκαζαν όσους ενεργούσαν υπέρ της ενοποίησης^[15]. Το καλοκαίρι του 1953, όλοι σχεδόν οι κορυφαίοι αθλητικοί παράγοντες της εποχής τάσσονταν υπέρ της ενοποίησης του κυπριακού ποδοσφαίρου. Τον Αύγουστο του 1953 η Νέα Σαλαμίνα, η Ομόνοια, η Αλκή και ο Ανταίος υπέβαλλαν κοινή αίτηση στην ΚΟΠ για εγγραφή στη δύναμη της ως σωματεία Α΄ κατηγορίας. Τον επόμενο μήνα, στις 19 Σεπτεμβρίου 1953, η ΚΟΠ έκανε δεκτή την αίτηση^[15] της Νέας Σαλαμίνας, της Ομόνοιας και του Ανταίου για ένταξη τους στην ΚΟΠ^[16][17][15]. Η ενοποίηση του ποδοσφαίρου ήταν γεγονός. Η πολεμική όμως της ΚΟΠ προς τα σωματεία αυτά συνεχίστηκε^[15]. Απέρριψε την αίτηση της Αλκής, του Ορφέα και του Νέου Αστέρα Μόρφου (τα δύο πρώτα εντάχθηκαν ένα χρόνο αργότερα)^[16]. Επιπρόσθετα, επικαλούμενοι κάποιο καταστατικό σημείο, υποστήριξαν ότι μια ομάδα έπρεπε να συμμετάσχει στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας και οι άλλες δύο στην Β΄ κατηγορία. Οι ομάδες της ΚΕΠΟ για να επιτευχθεί η ενοποίηση, αποδέχτηκαν το γεγονός αυτό. Αποφασίσθηκε σε ειδική συνεδρία της ΚΕΠΟ, όπως στην Α΄ κατηγορία ενταχθεί η Ομόνοια και στη Β΄ κατηγορία η Νέα Σαλαμίνα και ο Ανταίος^[15]. Η ΚΕΠΟ αυτοδιαλύθηκε^[14]. Η ενοποίηση του κυπριακού ποδοσφαίρου έγινε δεκτή από το φίλαθλο κόσμο και το ενδιαφέρον αναθερμάνθηκε και αυξήθηκε κατακόρυφα. Τα γήπεδα ήταν ασφυκτικά γεμάτα.

Τρίτη διάσπαση

Τον Οκτώβριο του 1955 και ενώ ο αγώνας της ΕΟΚΑ βρισκόταν σε εξέλιξη η ΚΟΠ αποφάσισε την προσωρινή αναστολή της συμμετοχής των τουρκοκυπριακών ομάδων στα πρωταθλήματα της, ώστε να αποτραπεί ο κίνδυνος πρόκλησης επεισοδίων στα στάδια μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, καθώς οι σχέσεις των δύο κοινοτήτων ήταν τεταμένες. Αν και η απόφαση της ΚΟΠ ήταν προσωρινή, οι Τουρκοκύπριοι προχώρησαν στη σύσταση δικής τους ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας και τη διοργάνωση πρωταθλημάτων με τη συμμετοχή τουρκοκυπριακών ομάδων από όλη την Κύπρο.^[18]

Οι ελληνοκυπριακές και οι τουρκοκυπριακές ομάδες δεν αγωνίστηκαν μαζί για 50 χρόνια. Τελευταία φορά που είχαν βρεθεί αντιμέτωπες ομάδες από τις δύο κοινότητες, ήταν στο πρωτάθλημα της περιόδου 1954-55, όπου αναμετρήθηκαν ο Πεζοπορικός με την Τσετίν Καγιά με τον Πεζοπορικό να επικρατεί με 4-1. Στις 26 Μαρτίου 2005 η Νέα Σαλαμίνα έδωσε φιλικό ποδοσφαιρικό αγώνα με την τουρκοκυπριακή Γενί Τζαμί, στο γήπεδο Αμμόχωστος, επικρατώντας με 6-0. Ήταν ο πρώτος αγώνας μεταξύ ελληνοκυπριακής και τουρκοκυπριακής ομάδες μετά από 50 χρόνια. Την αναμέτρηση παρακολούθησαν 2500 φίλαθλοι και από τις δύο μεριές που κάθισαν μαζί στις κερκίδες στέλνοντας μήνυμα ειρήνης. Στην αναμέτρηση παρευρέθηκαν εκπρόσωποι της πολιτικής ηγεσίας και από τις δύο κοινότητες, των δημοτικών και αθλητικών αρχών και της Εκκλησίας.^[19].

Διοργανώσεις

Η ΚΟΠ είναι υπεύθυνη για τη διοργάνωση των Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου, Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου, Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου, Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου, Κυπριακό κύπελλο ποδοσφαίρου, Ασπίδα της ΚΟΠ καθώς και των γυναικείων πρωταθλημάτων και των πρωταθλημάτων futsal.